Μπήκε το καλοκαίρι!Καλό μήνα, και ελπίζω να είναι όμορφο καλοκαίρι..το χρειάζομαι να περάσω καλά φέτος.. Μετά από ένα αρκετά δύσκολο χειμώνα ήρθε το καλοκαίρι λοιπόν! Θα είμαι μαζί με τους "δικούς μου". Τους φίλους μου και χωρίς εσένα. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Θα βρω εμένα τώρα, θα κοιτάξω εμένα τώρα. Θα έχω κοντά μου και το πιο υπέροχο πλάσμα στο κόσμο που με κάνει να γελάω και να νιώθω όμορφα,με λίγα λόγια αυτόν που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή. Έναν άνθρωπο που θα με κάνει να γελάω να νιώθω ευτυχία και συγουριά. Πόσο μου είχε λείψει αυτό το γλυκό συναίσθημα του να έχεις πεταλούδες στο στομάχι, να γελάς με τόση νευρικότητα, να μετράς τις ώρες για να τον δεις, να κοιτάς το κινητό συνεχώς περιμένοντας μύνημα..Μου έλειψε πολύ. Δεν θα ακούσω κανένα δεν θα ακούσω κανένα δεν θα σκεφτώ αρνητικά. Όλα θα πάνε καλά, αύριο θα είναι μια καινούργια μέρα:)

Ηλιαχτίδα μου

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια..δύο χρόνια χωρίς να σε δω, χωρίς να σε έχω κοντά μου. Μου λείπεις ηλιαχτίδα μου. Μου λείπεις και θέλω να σε δω. Θέλω να σε πάρω αγκαλιά, να φάμε σοκολάτες να λέμε χαζομάρες και να γελάμε, να δούμε ταινίες να περάσουμε τέλεια. Όπως τότε, όπως πριν δύο χρόνια..Θα θυμάσαι λογικά. Ελπίζω να εννοείς ότι μου λες από το τηλέφωνο. Ελπίζω να σου λείπω και εγώ και να σε δω σύντομα, να περάσουμε πάλι όμορφα. Είναι τόσα που θέλω να σου πω, θέλω να ξανακούσω το γέλιο σου, θέλω να πάμε στη θάλασσα, θέλω απλά να σε δω. Να σε δω να είσαι καλά και να γελάς! Έχουμε περάσει τόσο όμορφες στιγμές μαζί, και θέλω να ξαναζήσουμε άλλες τόσες πιο χαρούμενες πιο γλυκές.. Μου λείπεις πολύ ηλιαχτίδα και ελπίζω να σε δω σύντομα. Εύχομαι να έχεις κοντά ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε κάνουν ευτυχισμένη. Χρόνια πολλά και να χαίρεσαι το όνομά σου:)
Μου λείπεις πάρα πολύ, καληνύχτα ♥

 Η ζωή είναι εμπειρία λένε, με τις καλές και τις κακές στιγμές. Είναι τόσο όμορφο να ζεις "δυνατά" τις όμορφες στιγμές σου! Μπορώ να χρησιμοποιήσω πάρα πολλά επίθετα, για να περιγράψω τις όμορφες στιγμές που έχω ζήσει. Ομολογώ, ότι οι καλές στιγμές είναι περισσότερες από τις δυσάρεστες, πράγμα που πρώτη φορά παραδέχομαι στη ζωή μου (σε αυτά τα γεμάτα δέκα τέσσερα χρόνια!), αφού συνήθως λέω και ξαναλέω ότι η ζωή μου είναι ένα μαρτύριο ενώ στην ουσία δεν έχει αρχίσει ακόμα. Τον τελευταίο καιρό η διάθεσή μου δεν είναι ιδιαίτερα θετικά φορτισμένη. Μπορώ να πω ότι βαριέμαι, και ότι δεν είμαι στα καλύτερά μου. Θέλω την τελειότητα πράγμα που δεν μπορώ να έχω και αυτό με εκνευρίζει πάρα πολύ. Αλλά πώς να έχεις νεύρα, όταν έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και νοιάζονται για εσένα και σου δείχνουν καθημερινά πόσο σε αγαπάνε; Ηρεμείς κατευθείαν και έχεις το χαμόγελο ως τα αυτιά μέχρι να ξαπλώσεις στο κρεβάτι το βράδυ και να σε πάρει ο ύπνος και να δεις όνειρα γλυκά. Είναι περίεργη η ζωή όμως, και έχει στιγμές που δεν ξέρεις πως να τη χειριστείς. Το σίγουρο είναι ότι όλοι θα κάνουμε τα λάθη μας και θα μάθουμε από αυτά. Τα λάθη αν το καλοσκεφτείς, σε κάνουν σοφό κατά μια έννοια. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις όλες τις μαλακίες της γης. ΌΡΙΑ πάνω απ' όλα! Η ζωή είναι ωραία και πρέπει όπως και να έχει να την απολαμβάνουμε. (Λέμε τώρα:ρ)

Μην κλαις..Γιατί κλαις..;
Ίσως πιστεύεις ότι θα αλλάξεις τα πράγματα αν συνεχίσεις να ασχολείσαι.Ίσως κλαις γιατί έχεις καταλάβει ότι τέλειωσε κάτι που για εσένα άξιζε την προσοχή και την αγάπη σου.Ίσως γιατί έπεσες για άλλη μία φορά έξω για κάποιον που πραγματικά νόμιζες πως ήταν η εξαίρεση στον κανόνα.Είναι κρίμα να χάνεις ανθρώπους με αυτό το τρόπο.Τους δίνεις αγάπη, προσπαθείς κι όμως δεν τους νοιάζει.Το προσπερνούν σαν κάτι το ασήμαντο.Αυτό όμως είναι λάθος. Η αγάπη είναι σπάνιο αγαθό και είναι λάθος να την αγνοείς όταν στην προσφέρουν.Ίσως να έκανες και εσύ λάθος που νοιάστηκες τόσο πολύ. Ίσως να έμαθες ότι αυτοί που αξίζουν μένουν στη ζωή σου, είναι κοντά σου. Δεν φεύγουν ΠΟΤΈ.
Μπορεί να ήταν όλα καλύτερα αν ήμασταν όλοι άδειοι από συναισθήματα δεν νοιώθαμε. Ίσως και όχι.
Θα ήθελα να γυρίσεις.

Star fm 88,4 με τον Μανόλη Τζιράκη στις 23:00 (Στο φως του φεγγαριού). Η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας. Αυτόν τον άνθρωπο δεν τον έχω δει, δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ. Κι όμως αυτούς τους έξι μήνες που τον ακούω, πραγματικά νιώθω πως τον ξέρω χρόνια. Είναι φωνή είναι η συμπεριφορά του, δεν ξέρω. Πάντως αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω πολύ νατον γνωρίσω , να του μιλήσω και να του πω ένα τεράστιο ευχαριστώ που αυτούς τους μήνες, μου κρατάει συντροφιά κάθε βράδυ με τη φωνή και τα τραγούδια του. Αυτό μου είναι αρκετό. Πραγματικά είναι τόσο χαλαρωτικό μετά από μια κουραστική ημέρα να κλείνω τα φώτα και να ακούω σωστή μουσική!  Είναι απεριόριστη η ευτυχία που με γεμίζει όταν τον ακούω.Μπορεί να είναι θαυμασμός ή να είναι αυτή η τελειότητά που εκπέμπει αυτός ο άνθρωπος. Δεν έχω λόγια. Είναι απλά υπέροχος και κάποια μέρα θα κάνουμε εκπομπή στο ραδιόφωνο μαζί. (Όνειρο*) Τώρα αρχίζω και συνειδητοποιώ τι εννοούσε ο μπαμπάς, όταν έλεγε ότι το ραδιόφωνο κρύβει τη μαγεία που έχασε ο κόσμος μας. Ας είναι καλά ο Γουλιέλμος που ανακάλυψε το ραδιόφωνο και ο κύριος Μανόλης Τζιράκης που είναι κάθε βράδυ κοντά μας. Είναι ο πιο υπεροχότερος άνθρωπος στη Γη όλη!

Καληνύχτα:*

Έχω μείνει άφωνη από την κακία και την μιζέρια που κουβαλάει ο κόσμος! Είναι πραγματικά τρομακτικό να βλέπεις διαρκώς γύρω σου ανθρώπους που θέλουν το κακό σου. Νομίζω πλέον καταντάει γραφικό και κουραστικό. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι, που μου έχουν δείξει ότι είναι "φυσιολογικοί".Και τώρα που το σκέφτομαι φρικάρω περισσότερο, γιατί μεγαλώνοντας θα γνωρίσω ακόμα πιο πολλούς τρελούς και το μόνο που πρέπει να κάνω, είναι να τους αγνοώ.  Καταντάει όμως βαρετό να αγνοείς τους μισούς από τους ανθρώπους που γνωρίζεις. Μετά από λίγο καιρό όπως είναι λογικό συνηθίζεις, και να μην ασχολείσαι. Αλλά αν το σκεφτείς κανείς καλύτερα είναι ένας φαύλος κύκλος: Σε θάβουν => Πληγώνεσαι=>  Τους γράφεις και συνεχίσεις "ανέμελα" τη ζωή σου. Αυτή η διαδικασία γίνεται  με το 1/3 των ανθρώπων που γνωρίζεις πρέπει να τους αγνοείς! Tragic. Isn't it?

Τουλάχιστον έτσι γίνεται με εμένα.Το 1/3 είναι οι άνθρωποι που αγαπάω, το άλλο 1/3 είναι οι γνωστοί (δεν τους πειράζω δεν με πειράζουν:ρ) , και το άλλο 1/3 των ανθρώπων στη ζωή μου είναι οι άνθρωποι γνωστοί ως "Μακρυά και αγαπημένοι" που λέει  λόγος το αγαπημένοι. Έτσι συμπληρώθηκαν τα 3/3 των ανθρώπων στη ζωή μου.Νομίζω πάνω - κάτω έτσι είναι και στη ζωή των υπόλοιπων ανθρώπων.

Για τους ανθρώπους που δεν μου έχουν ιδιαίτερη αδυναμία δεν έχω να πω τίποτα παρά να τους δώσω ένα τεράστιο χαμόγελο, έτσι για να τους "φτιάξω" την ημέρα. Για όσους πάλι είναι κοντά μου, ένα απλό ευχαριστώ δεν είναι αρκετό..

Τελικό συμπέρασμα είναι ότι μερικές φορές πρέπει να δίνουμε περισσότερη σημασία στον εαυτό μας και να μη βάζουμε κανένα πάνω από το "Εγώ" μας, αλλά μη το πάμε στο άλλο άκρο.Πάνω από όλα ας βάλουμε ΌΡΙΑ!

Και τώρα σταματάω γιατί ακούω 88,4 με τον Μανόλη Τζιράκ
Πολλές καληνύχτες και αστραφτερά χαμόγελα:3

Ο Πρίγκηπας~

Είναι γνωστός ως "Πρίγκηπας της ροκ", δικαιολογημένα αφού θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ.Ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου. Σε αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σε αυτόν του rocker και του σκεπτικιστή.Φυσικά μιλάω για τον Παύλο Σιδηρόπουλο,ο οποίος γεννήθηκε στις 20/7/1948 στην Αθήνα, και ως τα επτά του χρόνια έζησε στην Θεσσαλονίκη,όπου εκεί το 1970 ξεκίνησε την καριέρα του..Έγινε μέλος σε συγκροτήματα,όπως "Δάμων και Φιντίας","Σπυριδούλα",τα οποία διαλύθηκαν,το συγκρότημα στο οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν οι "Απροσάρμοστοι"

Ο Παύλος έγραψε πάρα πολλά υπέροχα τραγούδια και μουσική,που ακούγονται φανατικά μέχρι σήμερα.Με τον "Πρίγκηπα" μεγάλωσαν πολλές γενιές.

Παύλος άρχιζε να φανερώνει όχι μόνο την αγάπη του για την Ελληνική μουσική αλλά και την άποψή του. Μια άποψη σοβαρή που ποτέ δεν κατάφερε να παρουσιάσει - όπως αυτός οραματιζόταν - στο κοινό του."

Το καλοκαίρι του 1990 ξαφνικά άρχισε να παραλύει το δεξί του χέρι. Οι γιατροί υπέθεταν πρόβλημα στα αγγεία, αλλά κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς είχε. Αυτή η ιστορία τον έκανε ψυχολογικό ράκος,αφού είχε προηγηθεί και ο θάνατος της μητέρας του,την οποία λάτρευε. Το φθινόπωρο το συγκρότημα ("Απροσάρμοστοι"), άρχισε τις συνηθισμένες του εμφανίσεις στο "Αν". Ο Παύλος άρχισε να εμφανίζεται με το χέρι δεμένο.

Έχοντας αρκετά νέα τραγούδια (τα οποία σταδιακά παρουσίαζαν στο κοινό των συναυλιών) και μερικά παλιά ακυκλοφόρητα σε νέες ενορχηστρώσεις (το συγκρότημα πειραματιζόταν με funk στοιχεία στον ήχο του) άρχισαν να ηχογραφούν το υλικό αυτό, ενώ συγχρόνως είχαν προγραμματίσει σειρά ζωντανών εμφανίσεων για το Δεκέμβριο.

Όμως το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου ο Παύλος Σιδηρόπουλος πεθαίνει από χρήση ηρωίνης στο σπίτι μίας φίλης του. Κηδεύεται στον Κόκκινο Μύλο.."Πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη αλλά,η ηρωίνη σκοτώνει.."Είχε πει..και τελικά επιβεβαιώθηκε..
Αυτό όμως δεν ήταν το τέλος για τον Παύλο,ο Παύλος έγινε θρύλος,ο θρύλος της "Ελληνικής ροκ",ο "Πρίγκηπας της ροκ", "Ο Απροσάρμοστος","Ο Αυθεντικός"..και οι θρύλοι δεν χάνονται,δεν πεθαίνουν ποτέ,δεν ξεχνιούνται.Ζούνε μέσα μας.
Ο Παύλος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του,οι σκέψεις, οι αντιλήψεις του,η μουσική και τα τραγούδια του.Ήταν ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που υπήρξαν και θα υπάρξουν στην Ελλάδα.Ήταν ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες, έντονες ανησυχίες και προβληματισμούς που προσπαθούσε συνεχώς  ν’ αποτυπώνει σε οποιοδήποτε κομμάτι χαρτί έπεφτε στα χέρια του,αυτό ήταν που τον έκανε ξεχωριστό..Ο Σιδηρόπουλος είχε το λαμπερό και έμφυτο χάρισμα του ρόκερ,ένα θείο δώρο με το οποίο είναι προικισμένοι πάνω στη σκηνή όλοι οι μεγάλοι μουσικοί.

Θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω..και με στενοχωρεί το γεγονός που έφυγε τόσο άδικα..

"Η μουσική είναι η μόνη γλώσσα που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει.Ο μόνος τρόπος συνεννόησης.Είναι μια αδελφοσύνη.Να το θυμάσαι φίλε μου.Κάποτε δεν θα χρειάζεται να μιλάμε..."
ΠαύλοςΣιδηρόπουλος~
1948-1990

http://www.youtube.com/watch?v=xshPCPaZjes&feature=related